Posleratni „graditelji“ Pančeva imali su velike ambicije: da nadvise crkvene tornjeve, izbrišu staro „marijaterezijansko“ lice grada i zamene prizemljuše visokim kulama. Sanjali su „Pančevo na Tamišu“, širenje ka Beogradu, pa čak i vodotornjeve usred centra. Na svu sreću, većina tih planova ostala je samo na papiru – nije bilo para.

Ipak, neki delovi grada su dramatično promenjeni. „Pančevac“ je 1964. s oduševljenjem pisao kako prizemne kuće ustupaju mesto „modernim fasadama“ i kako će nove višespratnice „umanjiti prevlast crkvenih tornjeva“.

Već 1961. zbog nove opštinske zgrade nestaje čitav komad centra.

Na uglu današnje Fogarašove i Ulice vojvode Petra Bojovića nekada je stajao magacin soli iz 1718. godine. Šezdesetih ga zamenjuje stambena zgrada u koju se useljavaju radnici Azotare - od radnika do direktora.

Srećom, na uglu Žarka Zrenjanina i JNA, tamo gde od 1792. godine stoji Graničarska kuća, nije izgrađen planirani četrnaestospratni vodotoranj sa restoranom, dvoranama i bibliotekom: budžet je presudio.

Novi hotel na ulazu u Pančevo ipak će nići, ali bez zamišljenog ogromnog okruženja – bioskopa sa 800 mesta, sportskih hala i bazena. Da je plan sproveden, u okolini ne bi opstale male kuće poput Gajićeve apoteke.

Sredinom šezdesetih ruši se sve što smeta novim zgradama: 1965. pada i prizemljuša u Ulici JNA 11, da ne smeta novoj zgradi suda, uz tekst „Staro ustupa mesto novom“. Uskoro će prekoputa niknuti i robna kuća, zakošena kao i sud – deo planiranog pravca budućeg bulevara ka novom mostu na Tamišu!

U planovima su još stajale Narodna banka obložena mermerom na mestu Zakove i Kolarčeve kuće, nove poslovne zgrade preko puta, kao i 180 metara dugi stambeni „gigant“ od Vodne zajednice do Tamiša.

Takođe imamo plan uklapanja starog i novog pored zgrade Magistrata. On je podrazumevao rušenje svih objekata osim samog Magistrata, dakle Svetosavskog doma, Grafove i kuće braće Jovanović. Svedoci smo da je jedan objekat iz ovog plana i realizovan - onaj desno od Magistrata.

Pančevo konačno dobija Generalni urbanistički plan 1974. godine. Ideje su tada stizale jedna za drugom: priključak na beogradski železnički čvor, nova velika naselja, pa čak i ceo novi grad između Tamiša i Dunava – „Pančevo – Novo mesto“ za 150.000 stanovnika. Bilo je potrebno refuliranje miliona kubika materijala, gradnja mostova i kejova … sve je ostalo samo na projektu.

Slično je prošlo i Potamišje – planirano kao naselje od 20.000 stanovnika, ali osporeno zbog vetrova koji nose industrijsku hemiju pravo na tu lokaciju.

Neki drugi planovi za naselja su ostvareni. Strelište (za 5.000 žitelja), Tesla (9.500), Kotež 2 (6.500), ... I to podržavamo! Stambena izgradnja u jednom, tada ozbiljnom industrijskom, gradu je svakako neophodna. Ali, stambena izgradnja na velikim praznim parcelama van gradskog centra.

Ono što ne podržavamo je: destrukcija duha Starog gradskog jezgra. Pomenuta nova zgrada Opštine i trg Kralja Petra 9, objekti u Generala Petra Aračića 2-6 i Dimitrija Tucovića 5-7, Žarka Zrenjanina 3, vojvode Petra Bojovića 2, cele parne strane Štrosmajerove i Vuka Karadžića, zgrada SDK (1971), „Olovka“ (1985), .... Svi oni stoje kao (manje ili više) kvarni zubi u vilici!

Retki su primeri gde je intervencija urađena koliko-toliko neinvazivno. Navedimo ih kao (donekle) pozitivne primere: Miladina Popovića 2-8 i Nikole Tesle 3-13.

Svesni smo da će neki od objekata u Starom gradskom jezgru morati jednom da se zamene novim. Kada do toga dođe, to treba raditi tako da novoizgrađeni objekat prati duh gradskog jezgra, odnosno da komplementira okolini.